John Smith (Xheni Fama) do të preferonte ta hante gazetën sesa ta linte gruan e tij Barbara (Denada Llanaj) të shihte se çfarë ka në faqen e parë në prodhimin e ”Gruaja e burrit tim” në Teatrin e Kukullave, prodhimi i Teatrit Shëtitës është një farsë që ia vlen udhëtimi në kodër. Ka shumë për të dashur në një farsë të mirë, ku realiteti është i shtrembëruar në një seri keqkuptimesh, identitetesh të gabuara, personazhesh të jashtëzakonshëm, gënjeshtrash, dyerve që përplasen dhe komedisë fizike, të gjitha që synojnë një përgjigje primare: të qeshurat. Farsa mund të jetë formulë, por është gjithmonë argëtuese të dëgjosh diçka që nuk e kisha parë më parë. Për prodhimin e “Gruaja e burrit tim” , një komedi e vitit 1983 nga Ray Cooney, Teatri Shëtitës krijoi një kast aktorësh të talentuar nën drejtimin e Kiço Londo për të ofruar një paradë të fortë të qeshurash të përqendruar në temën mjaft qesharake të bigamisë. John Smith është një shofer taksie në Londër që menaxhon dy gra në dy apartamente në dy lagje ngjitur. Ai ia ka dalë ta realizojë këtë marifet duke mbajtur një orar të saktë që e ndjek me përkushtim. Por kur ai ndërhyn për të ndihmuar një grua që po grabitet, goditet në kokë dhe plagoset, udhëtim në spital shkakton një dridhje të papritur dhe të dhunshme në shtëpinë e tij prej letrash. Xheni Fama luan rolin e Xhonit si një kurorëshkelës të papenduar, i përqendruar më shumë në menaxhimin e dy martesave sesa në moralin e martesës. Mungesa e fajit dhe pamundësia e tij për të pranuar përgjegjësinë për kaosin që po shkakton e bën atë një pengesë për veprimet përreth tij, edhe pse mban rolin e personazhit kryesor. Në fakt, ai me sukses ia imponon shumë nga reagimi ndaj fatkeqësisë, mikut dhe fqinjit të tij Stanley Gardener, i luajtur me gjallëri nga Ersiljano Xhelollari . Aksioni zhvillohet në një skenë me dy ngjyra të ndara që përcaktojnë dy apartamentet: skena majtas është shtëpia në Wimbledon e John dhe Gruas Nr. 1, Mary (Denisa Demaj); skena djathtas është shtëpia e tij në Streatham me Gruan Nr. 2, Barbara (Denada Lanaj). Skenografia e përcaktohet nga dy ngjyra me elementë të përbashkët dhe të ndarë, ndërsa funksionon edhe si një rezidencë e vetme kur është e nevojshme. Ka vetëm një derë kuzhine, për shembull, poshtë majtas, dhe ndonjëherë aktorët zënë të njëjtat vende ndërsa i kushtojnë vëmendje vetëm atyre që supozohet të shohin në të njëjtën kohë. Është një zgjidhje e zgjuar dhe funksionale për të përcaktuar dy botët fizike të John-it, dhe zona e madhe e lojës në Teatrin Shëtitës i ofron asaj shumë hapësirë. Edhe pse jemi në Londër, vetëm disa nga personazhet kanë theks britanik, gjë që është paksa konfuze. Nuk ka asnjë referencë që John dhe Mary janë amerikanë, por kështu flasin. Ndërkohë, Barbara dhe policët kanë thekse lokale, të realizuara me shkallë të ndryshme suksesi. Nisu me shpejtësi Sapo policët fillojnë të kontrollojnë të dy apartamentet, gënjeshtrat që John dhe Stanley fillojnë të thonë bëhen gjithnjë e më qesharake dhe kontradiktore. Shfaqja e tyre më e vështirë është në Wimbledon, ku togeri Troughton, pa humor dhe shumë dyshues, luhet bukur nga . Në Streatham, aktori i njohur i humorit, Genci Lleshi, luan rolin e togerit Porterhouse. Në fillim u mendua se personazhi i G Lleshit po kalonte shkurt në replik, por në Aktin e Dytë atij i jepet një bollëk materiali komik, ndërsa përfshihet më shumë në pjesën e historisë, e cila është tërësisht gënjeshtër, si një pjesëmarrës “jozyrtar”. Pasi John identifikon veten dhe Stanleyn si të dashur për të dalë nga një rrugë pa krye, nuk kalon shumë kohë para se apartamenti në Streatham të shndërrohet në një strofull të supozuar paudhësie dhe Porterhouse i painformuar zbulon disa nga prirjet e tij seksuale. Ky lloj identiteti gjinor i gabuar sjell mjaft të qeshura, veçanërisht kur personazhi i G Lleshit vendos të bëjë çaj mes kaosit dhe del nga kuzhina me një përparëse të vogël veçanërisht tërheqëse të Mary-t. Është një personazh i shkruar mirë me shumë replika të papritura që G. LIeshi i përcjell me mjeshtëri. Ai të kujton aktorët e mëdhenj të humorit duke ecur nëpër një zonë ndërtimi pa e vënë re se shtëpitë gati po i binin mbi kokë dhe dërrasat që e godasin në fytyrë. Një tjetër performancë e shquar ishte ajo e fqinjit të apartamentit në Streatham në katin e sipërm, Bobby Franklyn. Biografia e Eglein Laknorit në program thotë se është debutimi i tij I parë si aktor, por ai i sjell aq shumë ngjyra dhe veçori kësaj pjese me çdo hyrje, saqë mezi pritet paraqitjen e tij të radhës. Si dy gratë, D. Denaj dhe D. Lanaj kanë për detyrë të shfrytëzojnë sa më shumë personazhet dy-dimensionale të shkruara për të qenë në një gjendje pothuajse të vazhdueshme shoku dhe zemërimi. Është një detyrë e vështirë, por të dyja bëjnë një punë të mirë në diferencimin e vetvetes – Demaj si një budallaqe epshore dhe Llanaj si një grua që e di se po mashtrohet, por nuk mund ta përcaktojë se çfarë po ndodh në të vërtetë. Është e vështirë të nënvlerësohet sa e ndërlikuar është të vësh në skenë një farsë me këtë nivel kontrolli të trafikut, veçanërisht ndërsa Akti i Dytë degradon në një përleshje krejtësisht absurde, ndërsa dy identitetet e John-it bashkohen. Në qendër të gjithë kësaj është John, performanca e të cilit me sy të egër dhe me sy të shurdhër është në prag të të qenit e tepërt pa e tepruar. Regjia e Londos në të gjithë rrëmujën është fantastike dhe i gjithë kasti meriton lëvdata për atë që ishte me siguri një proces intensiv provash për ta realizuar të gjithën.
