Home / Kryesore / Nuk mund te rri pa folur per Sofie Kopolen( Coppola)

Nuk mund te rri pa folur per Sofie Kopolen( Coppola)

Nga Natasha Lako.

Ndoshta ne kinematografi, nuk ka pasur deri me sot ndonje kendveshtrim kaq femeror per te pare konfliktet e thella njerezore ,si ne filmin e Sofia Kopoles,’Disa terheqese’ si do ta perktheja une .
Behet fjale per nje grup vajzash te vitit 1864,qe gjate luftes civile gjenden ne shkollen qe , ne mes te konfliktit, sa n je grusht kane mbetur ne doren e drejtueses se saj, luajtur nga Nikolle Kidman.
Po te lexosh subjektin e filmit ,qe mbeshtetet ne nje novele te shkruar dhe ekranizuar edhe me pare, do te duket sikur nje dore e ngjashme me punonjeset e vjetra te montazhit, ka pershkruar fill e pe skenat qe rrjedhin njera pas tjetres dhe qe nje kritik i ka quajtur te nje ndertimi kirugjikal, aq me skrupulozitet vjen se pari leximi i vete regjisores amerikane.
Askund nuk thuhet se fill ne internate te vogla te arsimimit te pare femror,fillon te shpaloset nje frymemarje qe duket se i ishte fshehur botes per shekuj me radhe. Por qe gjithsesi nuk e humbet magnetin drejt qerthullit te marredhenieve mes sekseve dhe shtratit, ku nuk mungon terheqja fizike, apo seksuale, endrra,apo zhbirimi ,forca e shpalosjes se ketyre rrethanave te njepasnjeshme me te cilat Sofie Kopola , duke nderhyre dy shekuj e ca me pare , arrin suksesin e saj.
Ndoshta une nuk do te shkruaja keto rreshta per gjuhen fikmike te kesaj regjisoreje, sikur ajo te mos kishte moshen e vajzes sime.Dhe sikur nje ze edhe me i thelle i brendshem te mos me thoshte se e gjithe kjo ngjarje eshte vendosur po thuaj ne te njejtat rrethana dramatike te Sevasti Qiriazit ,kur ajo , pershfaqur si Dafina te filmi ‘Mesonjetorja”mbetet me nje vajze te vetme,ne shkollen e saj te hapur vetem njezet vjet me vone gjithenje ne shekullin XIX.
Qe atehere dhe deri sot, lexuesit u njohen me kendveshtrimin e Madame De Stael, Xhejn Osten, Koleten, Zonjen Stein, pa llogaritur fuqine e sotme shprehese te poeteve dhe shkrimtareve qe kane fituar cmimin Nobel.
Megjithate duhet te them se veshtrimi i Sofie Kopoles, ai i kinematografise, eshte nje nga me te fresketit,ne zberthimin e shpirtit njerezor ne momente te n je izolimi dhe trysnije te pashoq edhe perballe vetes, ne nje truall ku celin marredheniet me te qenesishme te kesaj bote.
GjIthecka ndryshon ne kete bukete femerore te krijuar me finesat e Monese dhe tablove te tjera te shekujve te mepastajme, kur ne gjysem internatin me shtylla te bardha te qendrueshme doriko-gotike, qe perfaqesojne trashegimine e palekundur,nje prej vajzave me te vogla sjell nje ushtar te unionit,qe ka dezertuar, por qe trondit shpirtrat delikate.Ndoshta ushtari i plagosur,te cilit perpiqen t’I sherojne plaget, duhet t’u jape dicka te gjithave aq sa vajza me e vogel meriton nje kopse te uniformes e tij.Ato duket t’i japin mikpritjen ,librin e lutjeve,nje gote konjak dhe pastaj nje tjeter, pamjet delikate, provokimet,tingujt e muzikes,besnikerine per te mos e dorezuar te njerezit e tyre te konfederates, deri sa ne fund bashkarisht vendosin t’i japin kerpudhat me helm qe i shkaktojne vdekjen.Filmi e perdor muziken kur i takon te nderhyje bota e papritur te anktheve trupore,qe e lene boten tjeter jashte.
Vendosja e kesaj ngjarje te pare nga kendveshrimi i vajzave gjate luftes civile amerikane,vetem se riciklon rrathet e konflikteve qe njerezit i kane ne te gjithe marredheniet e tyre.Dhe pyes veten.Kur do te mesohemi ta shohim veten,pa bere perdite vetem histori e cila eshte nje shkence tjeter.
Te vraposh nepermjet ketyre sagave, nga filmi i famshem klasik i Flemmingut,”Se bashku me eren’deri te filmi I fundit i Sofia Kopoles eshte te sjellesh gjithmone vrushkuj te erererave te sapo lindura..Sofia Kopola duket se s a ka percjelle te dera Ingmar Berganim dhe konflikte te pashprehura direkt, duke afruar edhe me filmin amerikan me ate europian.Ndoshta se ne film ndjehet e trajtuar influenca e periudhes viktoriane,.kur vajzat artin e tyre te pare kishin te mesonin te qendisnin dhe te qepnin.
Dhe kisha deshire te ndaj me ju respektin dhe mirenjohjen per kete qendistari te re te shekulli te XXI qe na jep Sofie Kopola.
Mund te flisja edhe me shume per te si per boten tone,nje bote qe per dite ne e diferencojme nga ajo e te tjereve, sikur te kemi fituar nje identitet specific dhe te pangjashem.Dikush mund te thote se keshtu i krehim bishtin vetes,po une nuk e them.pavaresisht se edhe kjo shprehje egziston. Une kam zgjedhur te shpreh gezimin tim qe nje kineaste si Sofia na ka dhene nje film kompakt, edhe kur ka zgjedhur kohen e konflikteve te medha, ne aq kompaktesi deri ne kompleksitetin e botes femerore e cila shprehet si kulminacion ne perngjasimin e nje kasapi , ne rolin e realizur kaq kompaktesisht pa shprehje te hapur, te drejtperdrejte prej Nikole Kidmanit.Dhe ja me kete force kaq jo te drejtpewrdrejte, mjafton te duket e tepert gjithecka tjeter qe mund te thuhet per nje lufte civile nga me te famshmet.
Sofia Kopola mund te te beje edhe te buzeqeshesh duke pare ato lutje te perditeshme fetare edhe gjate vendimit dhe kompaktesise per te helmuar nje njeri,qe e mendonin armik, ju doli i zakonshem,pastaj zgjues endrrash dhe pabesnik e jomirenjohes,pasi eshte me lehte te tregosh dhune se sa mirenjohje per te gjithe.
Merre me mend sa do ta kisha fyer kete bote artistike te sotme,sikur pasi te kIsha pare kete film ,te mos kisha shkruar keto rrjeshta.Me qe sot nuk e di se te kujt e kane shpallur boten organizatat nderkombetare, as se cfare ka qene me kryesore ne agjenden kryesore te politikes dhe mediave shqiptare,thjesht desheroj ta quaj per ju edhe si dite ime e Sofie Kopoles. Ia vlen.Prandaj po shpejtoj qe te mos kaperxeje ora 24.Dhe ja edhe nje ‘naten e mire.’

Check Also

Tentoi të fikte bombulën e gazit, lëndohet kryefamiljari në Vlorë

Një person ka mbetur i lënduar për shkak të flakëve të shkaktuara nga një bòmbul …

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

5 − one =