Home / Kryesore / Nga Guido Ruotolo/ Shqiptarët, ai popull fantazmash në një Itali tjetër

Nga Guido Ruotolo/ Shqiptarët, ai popull fantazmash në një Itali tjetër

Përshtatur në shqip nga Skender R. Nazaj

Miku im prej 25 vjetesh, Guido Ruotolo, gazetar i disa të përditshmeve në Itali, si “Manifesto” “La Stampa”, etj, dërgon një reportazh mbi emocionet dhe përvojen e tij si gazetar ne vitet 90-te të eksodit të mijra shqiptarëve në brigjet e Italisë. Shenjat e asaj që po përgatitej erdhën në fund të Shkurtit 1991. Dhjetra mijëra shqiptarë në Sheshin Skënderbej të Tiranës, kundër regjimit agonizues të pamëshirshëm të Enver Hoxhës. Statuja e diktatorit komunist u rrëzua më 20 shkurt dhe katër mijë protestues u strehuan në të ashtuquajturën rrugë të ambasadave. Një lagje rezidenciale për udhëheqësit e regjimit dhe trupat diplomatike. Më kujtohet që një mëngjes katër mijë shqiptarët e parë mbërritën në Brindisi. Kishte çadra të Kryqit të Kuq që i prisnin dhe një kordon i fortë policie. Ata ishin ata, të “krizës së ambasadave”. Ata u vunë në trena të veçantë për në Gjermani, vendi që ofroi t’i mirëpriste. Një rrjedhje e mbërritjeve vijoi. Disa dhjetra në të njëjtën kohë. Në fund të viteve 1980, flota e kontrabandës ishte zhvendosur nga Napoli në bregdetin Apulian. Vlora ishte kryeqyteti i trafikimit të qenieve njerëzore pasi Zwarah, Libi, do të bëhej vite më vonë. Qytet i rëndësishëm për regjimin e Gadafit. Anijet blu që sillnin nga Mali i Zi, nga depozitat e Durrësit dhe Valonës, kartonët e cigareve në brigjet e Brindizit dhe Salentos, ngarkonin shpesh dhe me kënaqësi armë dhe drogë. Si dhe emigrantët e paligjshëm. Më 7 Mars 1991 Brindisi u zgjua me një skenë të paharrueshme. Heshtja e portit tregtar, ai ku tragetet që mbërrinin dhe niseshin për në Greqi përpara se këto anije motorike të transferoheshin në bankina të tjera të decentralizuara, dukej thjesht joreale. Anija “Vlora”, një anije tregtare e pamasë dhe më pas dhjetra anije të vogla dhe të mesme sollën 27,000 fantazma në skelën Sant’Apollinare. Po, në ato orë zbarkuan një popull fantazmash, ekuivalenti i një qyteti mesatar italian si Manduria, Fabriano, Monfalcone, Assisi. Ata ishin dëshmitarë të varfërisë, mjerimit, çmendurisë së një regjimi që po vdiste, shpresës për të rifilluar udhëtimin e jetës. Sant’Apollinare kishte një kasolle druri dhe një kalatë mjaft të gjerë. Rrethuar nga porta të mbyllura keq me dryna dhe bulona. Ky popull kishte heshtur dhe në stendë për orë të tëra. Mbaj mend që pashë papritmas se si fluturonin qese plastike me ujë, fruta dhe një sanduiç që vullnetarët hodhën nga kjo pjesë tjetër e gardhit në drejtim të turmës. Shoh një mësues të shkollës fillore që sapo zbriti nga anija “Vlora” më dha një tub alabastri. Dhe sytë e tij si sytë e mi ishin të mbuluar me emocione. Ata menduan se kishin mbërritur në “Lamerica”, ata që në Itali kishin imazhin e një “Rrota të Fatit” shumëvjeçare, programin Fininvest që parabolat satelitore shqiptare morën nga eteri. Dhe ata e gjetën veten duke bërë llogaritë si klandestinë. Kishte njëzet e shtatë mijë njerëz të dëshpëruar që duhej të garantonin gjithçka. Qendra e parë e pritjes u hap në Restinco, në brezin e jashtëm të Brindizit, në kazermat e ushtrisë të shndërruara në një kamp refugjatësh dhe më pas qytetet e çadrave u ngritën. Shumë, përgjatë brigjeve për të pushtuar pothuajse të gjithë Salenton. Asnjë revoltë, asnjë protestë, asnjë Kain që donte të vriste Abelin. Dhe për këtë Puglia do të mbetet gjithmonë në zemrën time. Vala e dytë mbërriti në korrik, në Bari.Faza e mashtrimit, me kreun e Policisë së Parisit, i cili tallej me atë popull të dëshpëruar duke i sjellë përsëri në Shqipëri me një mashtrim. Një Itali tjetër, në kohën e pushtimit shqiptar. Përveç kuajve dhe mitralozëve Friesian që synonin Shqipërinë. Ne ishim një vend solidariteti që shpiku Operacionin Pellicano në Shtator 1991, me ndihmën e tij humanitare. Një qytet çadër u ngrit në plazhin e Durrësit, i cili u bë baza operacionale e misionit. Dhe me helikopterët CH47, ato të mëdha me dy tehe, ushtarët tanë transportuan dymbëdhjetë kuintalë miell dhe sheqer në një udhëtim në fshatrat e thella të Tokës së Shqiponjave. Fluturimi mbi Shqipërinë drejt Veriut, ekuivalenti i Jugut tonë, ishte emocionues. Bukuria e natyrës, e maleve, lumenjve dhe ujëvarave, dhe më pas minierat e braktisura, fshati i vdekur, ndërtesat e zbrazura, pa xham për kush e di se sa vite, dhe shkollat ​​pa libra dhe fletore. Dhe pastaj bunkerët, mijëra, miliona, të shpërndarë në plazhe, në kodrat në shkëmbinjtë që dukeshin të pakapërcyeshëm. Unë mendoj për tetëqind mijë bunkerë, një për çdo katër banorë. Mbaj mend transferimet e para në xhipa, të blinduara. Goditja e heshtjes është një peisazh pas katastrofës shëndetësore. Ata u bënë përshtypje atyre fshatarëve që u gjunjëzuan në një rreth në fshat. I heshtur dhe joaktiv. I sëmurë nga uria. Dhe të gjitha ndërtesat pa xham, doreza, dyer, orendi. Ndihmat tona inteligjente, mbaj mend, gjithashtu të përkthyera në fletore, libra, shkumësa me ngjyra, lapsa, goma, filiale. Me pak fjalë, gjithçka që mund të jet

Check Also

Moti i keq në vend/ Rrëshqitje dheu në Librazhd, disa banesa në ‘buzë të greminës’ (FOTO)

Shiu i dendur i cili prej orësh nuk pushon ka shkaktuar probleme të shumta në …

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

one × 5 =