…të jetonte Çajupi në kohën tonë, kushedi se çdo shkruante …

AnalizeKryesore
62
0
sample-ad

 

Odise Kote

 

Meditim në ditën e ikjes së tij nga ky botë, një shekull para, 11 korrik 1930.

Nuk e di pse kjo pyetje m’u ndërmend sot në 89 – vjetorin e ndarjes nga jeta e Poetit, Dramaturgut dhe Veprimtarit të pashoq të Rilindjes Kombëtare, Andon Zako Çajupit.

Heshtja zyrtare ndaj kësaj dite, aq më tepër ndaj veprës së tij: “Baba Tomorri”, “Dhjata e vjetër e shfaqur ose Baba Musa lakuriq” – satirë, “Burri i dheut” – tragjedi, “Pas vdekjes” – komedi ” vjeçare “, komedi, shqiptime të shumta, një vepër tjetër pos themelore për Letërsinë e Rilindjes Kombëtare, është një keq për keq.

Tekstet e letërsisë dhe shqiptimet e Çajupit, përveç se janë habi estetike, vepra me vlera të mirëfillta artistike dhe gjuhësore, janë gjithashtu kontribut themelues të një letërsie të re shqiptare, të orientuar drejt kodeve, më të mirë europiane të kohës.

Tekstet letrare dhe shqiptimet e Çajupit, nuk janë fije që blen në një stinë dhe pastaj thahen menjëherë, si lule që shkëlqejnë vetëm për një ditë. Ato janë lisa të moçëm dhe komplot gdhenj: lisa ndonjëherë të vetmuar, po me rrënjë ngulur ngulur mirë në thellën e dheut. Kështu është edhe gjuha e tij.

Kushedi sa do kishte qeshur Çajupi, ky kritikonjës i lëvduar, me këtë kohë tona, me veset, vjedhjet, ngjarjet, personazhet e supozuar, fenomenet, keqtrajtimet dhe paditë që përsëriten në genin shqip nga dekada në dekadë e nga shekulli në shekull?

Kaq më bëhet të besoj sikur “harresa” zyrtare ndaj këtij kolosi letrave shqipe është për shkak të “frikës” nga mendja e penda e tij drithëonjëse. Çajupi më mirë se askush e di që të mjerët e çdo kohe besojme gënjeshtrën, pasi ajo është e veshur me rrobat që ka grabitur nga e vërteta, e mbetur lakuriq.

Ku i dihej!
Sot Çajupi mund të na ka porositur të gjithëve: “Dështimi është vetëm mundësia që të fillojmë edhe një herë në mënyrë më të mençur …”.

Facebook Comments

POST A COMMENT.

5 × three =